On peut venir cet après-midi?

Vierde voormiddag speelpleinwerking, tijd voor een tussentijds verslag.

Alle kinderziektes die zich konden voordoen zijn de revue gepasseerd: activiteiten die niet voorbereid zijn, begeleiders die denken dat "vrij spel" wil zeggen dat ze achter een hoekje op hun lui gat kunnen gaan zitten... Gelukkig was ik er op voorbereid, het is ook helemaal niet onlogisch dat ze de drukte soms wat ontvluchten, maar there's no way back. Systematisch moeten ze toch leren om niet altijd beroep te doen op de Mzungu (blanke man) als er iets foutloopt of hun activiteit te vroeg gedaan is. Morgen is niets doen geen optie meer. Iedereen heeft zijn eigen activiteit, we werken met een doorschuifsysteem, en om 14u houden we een evaluatie van de eerste week. Het overgrote merendeel van de leerkrachten is wel echt helemaal mee hoor. De meest cliché activiteiten zijn voor hen zowel als voor de kinderen totaal nieuw: trefbal, tienbal, quiz, vlaggenstok, schattenjacht, drama, 123 piano, variaties op bestaande sporten, biebediebabediebop... De energie van de kids lijkt dan ook nooit op te zijn, die blijven maar gaan. Naar het einde van de voormiddag neemt het aantal valpartijen wel toe. Ach ja, waar goed gespeeld wordt, neemt het aantal schrammen en builen proportioneel toe. Alleen de bloedneuzen, daar moeten we mee opletten. Verliezers durven hier al wel eens een stevige rechter te verkopen aan winnaars. Ook een manier om met frustratie om te gaan, maar niet de juiste natuurlijk.

In de namiddag begeleid ik de 10 boefjes die een mini-onderneming moeten opzetten om het geld terug te betalen aan de school. Niet altijd de makkelijkste jongeren, ik moet ze ook héél kort houden en regelmatig uit mijn krammen schieten en echte gewoon bevelen geven, maar het blijkt de enige taal die ze verstaan. Ik heb wel het gevoel dat ze inzien waarom ze dit moeten doen, en dat ze het au sérieux nemen. In de voormiddag bijvoorbeeld, doen ze mee als lammetjes. Ze boeken ook echt wel resultaat. Om de 2 dagen moeten ze verslag uitbrengen bij de directie, en daar gaan ze wel echt telkens voor. Vanaf volgende week gaan in de namiddag bijlessen door voor de zwakste leerlingen, en worden er een paar vakoverschrijdende projecten gelanceerd, naast de mini-onderneming.

In de weinige tijd die overblijft spreek ik af met andere vrijwilligers of met collega's. Altijd heel boeiend. Dit weekend ga ik naar Kigali (weeral) en Butare, volgend weekend wordt het een National Parc, mét safari. Welk van de drie moet ik nog beslissen, hangt ook af van de 4 vrijwilligers van de Universiteit van Amsterdam, met wie ik de trip waarschijnlijk onderneem.
Activiteit 2 in mijn vrije tijd: lezen over de genocide. Op de een of andere manier boeit dat gebeuren mijn mateloos, hoe gruwelijk ook. Rayina, de directrice, heeft een kast vol boeken over de Rwandese geschiedenis. Een echte aanrader: "Rwanda, essai sur le génocide" van Alain Destexhe, gewezen sectretaris-generaal van Artsen zonder Grenzen Internationaal, en daarna Belgisch senator.

Om af te sluiten even een UNICEF-rapport citeren uit 1995, waar in resultaten staan van psychologisch onderzoek bij Rwandese kinderen:
- 99,99% was getuige van zwaar geweld
- 76,9% verloor minstens 1 nabij familielid in 1994
- 69,5% zag iemand vermoord of zwaar verwond worden
- 61,5% werd met de dood bedreigd
- 90,6% geloofde dat ze zouden sterven
- 57,7% zag moorden of verminking gebeuren met machete
- 31,4% was getuige van verkrachting
- 87,5% zag dode lichamen of stukken ervan.

Voila, cijfers die voor zich spreken. Laat dit echter geen negatieve teneur zijn die afstraalt op het hele bericht, want ik voel mij hier echt als een vis in het water!

Tot blogs,

Jan