"Ahazaza, my school, give me fire, take me higher..."

Het heeft niet mogen zijn gisteren. Ahazaza haalde het niet van Saint-Augustin. 0 - 0 voor de meisjes, wat op zich heel verdienstelijk was, 4 - 1 voor de jongens. Er zijn verzachtende omstandigheden: Ahazaza heeft nog geen zesde leerjaar, en de spelers van Saint-Augustin waren groter en sterker, ze hadden er een paar veertienjarigen tussen gestoken. De match werd tegen het einde van de eerste helft stilgelegd, omdat onze Ahazaza-supporters heel luid aan het protesteren was tegen het vuile spel van de oudere tegenstanders. Germain, de sportleerkracht van Saint-Augustin heeft er sportief op gereageerd en de oudsten van het veld gehaald. Toen kwam onze goal (het was toen al 3-0), en was de sfeer meer dan uitbundig te noemen. Na de match stapten we met beide scholen zingend en scanderend door de straten van Kabgaye terug naar Muhanga. De verbroedering was een feit.
Ben daarna nog "ene" gaan drinken met Bassoubi, mijn huisgenoot. Maar het werden er al snel een paar meer. Voor mij volstonden een paar glazen water, maar ik heb Bassoubi toch kennis laten maken met de wondere wereld van Dafalgan toen we vanochtend om 6u uit bed moesten voor de laatste schooldag.

Deze voormiddag heb ik enkele klassen samen gezet en een workshop theater gegeven. De leerkrachten zelf waren nog druk in de weer met het schrijven van rapporten. De leerlingen krijgen hier heel grondige feedback: een cijfer én een woordelijke toelichting over hun kunnen over elk onderdeel van de leerstof. Rwanda - België: 1 - 0.
Zondag komen de ouders naar school om het rapport af te halen. Normaal was dat oudercontact morgen gepland, maar door de komst van PresK moet alles wijken.
Het theater zelf was een heel nieuwe ervaring voor de leerlingen. Het improviseren verliep wat onwennig in het begin, maar naar het einde van de voormiddag hebben we een echte impro-match gehouden met de vierde- en vijfdejaars. Weeral zoveel enthousiasme. Het lijkt wel of elk woord dat ze hier op school van een leerkracht horen, voor hen goud waard is. Er was nog een halfuurtje over, en dus ben ik zelf maar aan het improviseren gegaan. "Histoire triste, monsieur!", en dus vertelde ik het verhaal van de hond van peter die gestorven is toen ik in Granada zat, "histoire marrante, monsieur", en dus vertelde ik het verhaal van Jurgen die we vorig jaar met kleren en al in het zwembadje bij Lies en Lars hebben gesmeten. Iedereen aan het lachen en mij aan het nadoen toen ik de val imiteerde.

Nog een grappige anekdote: gisteren droeg ik een lichtblauw hemd, een beige broek en een groene pet. Toen ik naar school stapte, lagen er om de 100m 2 soldaten in het gras, "de veiligheid aan het controleren". Sommigen sprongen recht toen ze me zagen en salueerden me. Toen Kassim (sportleraar) me op school begroette met "Hey, US Army boy!", had ik al snel door hoe dat kwam.

Nu trek ik naar school. Alle activiteitenfiches zijn klaar, ik ga aan de leerkrachten het concept voorstellen en de taken voor maandag verdelen. Hopelijk lukt het, ik ben voorbereid op een moeilijke start. Maar alles is beter dan niks, en na 1 week Ahazaza heb ik vooral het gevoel dat hier héél veel mogelijk is.

Tot binnenkort!

Jan