Leuvensestraat 13 en de genocide in Rwanda

In 1994 was ik 10 jaar. Op een dag moest ik naar de mis, als misdienaar. Het was me allemaal onduidelijk waarom juist. Er stond een grote foto vooraan in de kerk, duidelijk een soldaat, vergezeld door 9 kleinere foto’s. Naast de foto’s zaten oud-strijders van beide oorlogen. Eén van hen speelde trompet.

De soldaat die werd herdacht in de kerk van Terlanen was een VN Blauwhelm. Hij woonde in Terlanen, Leuvensestraat 13, op 400 meter van ons huis. “Blauwhelmen zorgen voor Vrede”, herinnerde ik me van op school. Er waren duidelijk niet alleen Blauwhelmen in de wereld. Tienjarigenlogica.

Toen ik toehapte om naar Rwanda te gaan, enkele maanden geleden, ben ik beginnen lezen over de genocide. Ik herbekeek ook enkele films, zoals Hotel Rwanda, vanavond ook toevallig op Canvas. Nadat ik de film voor de eerste keer herbekeken had, trok één zinnetje mijn aandacht: “Bij een aanval op de premier kwamen 10 Belgische VN Blauwhelmen om het leven”. Eén grote foto en 9 kleinere flitsten door mijn hoofd. Associatie.

Vandaag kreeg ik een mailtje van de Belgische Ambassade in Kigali. “La situation est stable”... Op 16 jaar tijd is het land enorm veranderd, “devenu mature”, zoals de directrice van de Ahazaza-school me zei in mei toen ik haar ontmoette in Brussel. Ik maak me geen onnodige zorgen, maar blijf wel realistisch. De presidentsverkiezingen van 9 augustus zullen niet in een vrolijk sfeertje verlopen. Maar politiek is niet de reden waarom ik naar Rwanda trek, en kinderen zijn gelukkig niet de vurigste aanhangers van de presidentskandidaten.

Ahazaza is een “independent school”, “école libre”. Geen onderscheid in ethnische achtergrond of sociale afkomst. Een school waar elk kind recht heeft op onderwijs, indien nodig met studiebeurs dankzij de vele stortingen. Een waarschijnlijk veel te mooie doelstelling om ooit helemaal te kunnen verwezenlijken. En net daarom gooi ik me vanaf zaterdag met m’n volle gewicht ertegenaan. Aan de basis van elk engagement ligt een utopie.