Gisteren bezocht ik de Genocide Memorial in Kigali met Joris en Katrien, 2 Belgen die ik via een collega leerde kennen. Op zich geen groot museum, maar groot genoeg om me recht naar de keel te grijpen en me urenlang te laten piekeren tijdens de terugrit naar Muhanga, en zelfs daarna nog in bed.
Getuigenissen van Rwandezen die hun vrouw verkracht zagen worden en zonder armen en benen zagen verdrinken in de sceptische put, mensen die hun familieleden moesten folteren met machetes, baby's die werden dood gesmeten tegen de muur, vitrinekasten vol ingeslagen schedels, hoopjes ongeïdentificeerde beenderen, kinderen met machetewonden van 40 cm lang, afgesneden vingers, een foto van een meisje zonder ledematen in een plas bloed, wiens schedel een meter verder ligt... je kijkt er de waanzin recht in de ogen. Ik krijg van de kinderen op school vaak de vraag "Vos parents, vivent-ils encore?". Als ik nog maar aan de vraag denk, gaat elk haartje op mijn lijf rechtop staan.
Zestien jaar geleden. ZESTIEN! Ik was verdorie al 10 jaar toen! 1 miljoen doden, afgeslacht als beesten.
Het museumbezoek heeft alles veel concreter gemaakt. Het in de verte staren van je gesprekspartner als je het woord "genocide" laat vallen, ogen samenknijpen en als een gehypnotiseerde beginnen praten... of helemaal toeklappen.
Vandaag geen toerisme, maar werk. Rapporten uitdelen. De taakverdeling voor morgen verliep vlotjes. We werken volgens volgend systeem:
8u (langer slapen!): opening + voorstelling activiteiten
8u15: start activiteiten ronde 1
9u45: pauze
10u15: start ronde 2
11u45: toonmoment creatieve activiteiten + bekendmaking resultaat sport
12u: middagpauze
13u30: begin projectwerk
17u: einde school
Voor morgen zijn de activiteiten sport, teambuilding games, gospel en kleuren met stiften (voor een internationale tekenwedstrijd), telkens begeleid door een Engelstalige en Franstalige leerkracht. Elke ronde gaan dezelfde activiteiten door, maar kiezen de kinderen iets anders. Het laatste kwartier van de voormiddag wil ik dagelijks een showke op poten zetten. Morgen zullen dat de gospel-singers zijn, en een vernissage van de tekeningen.
Ok, genocide-gepieker van me af geschreven. Au travail!
Jan
Beklijvend hoe je het memoriaal beschrijft. Ik kan me wel een beetje inbeelden hoe dat moet aanvoelen...
BeantwoordenVerwijderenVeel succes met je activiteiten en andere belevenissen!
Groetels,
H.
Jawatte, ik krijg er kippenvel van ... en een krop in de keel. Niet te geloven wat die mensen hebben moeten meemaken.
BeantwoordenVerwijderenIk heb CM-herinneringen als ik je activiteiten zo hoor... those were the days..
Evy
Petit Jean,
BeantwoordenVerwijderenJe hebt blijkbaar makkelijk toegang tot internet. Leuk om alles zo te kunnen volgen. Kan je foto's uploaden? Ben benieuwd. :)
Om 8u beginnen morgen : om hoe laat begint de school dan normaal? Organiseer jij ook mee het projectwerk?
Veel succes en plezier!
Lotté
Hey broertje, amai respect hoor!
BeantwoordenVerwijderenWord er hier zelf niet goed van, maag keert er helemaal van om.
In elk geval nog veel succes. Ik stuur nog wel een mailtje met berichtjes uit Huldenberg.
Tot hoors!
K X
Wow Jan, Wow!
BeantwoordenVerwijderenen ook wel
Go Jan, Go!
X Daggi
Ik heb de indruk dat het een fijne kruisbestuiving is tussen u en de Rwandezen. Ik kijk er al naar uit weer samen te werken met de nieuwe neger in u. Ik blijf je volgen daar.
BeantwoordenVerwijderenPiet
Mijn haren staan mee rechtop wanneer ik je verhalen daar lees, Jan. Wij kunnen ons die ellende niet inbeelden. Ik las net 'Wat is de wat' van Dave Eggers over Soedanese vluchtelingen. Sluit helemaal aan bij jouw verhalen daar. De moeite om eens te lezen als je terug bent...
BeantwoordenVerwijderenKeep up the good work! Breng wat van het enthousiasme van de leerlingen daar mee naar België. En als je om inspiratie verlegen zit, kan je nog altijd het fantastische SEB-spel spelen. ;-)
Sas X